++MooWaN~

เป็นอะไรไม่รู้แฮะ เข้าบอร์ดจะห้องไหนๆ ก็มีแต่เรื่องความรัก...

คนอกหักช่วงนี้กันเยอะสุดๆไปเลย

 

มันน่าสงสัยจริงๆ

 

และนี่เอง ก็นำไปสู่การสันนิษฐานของเรา

สมมติฐานของข้าพเจ้าก็คืออออ....คนบอกเลิกช่วงนี้ก็เพราะว่า ไม่อยากจะฉลองวาเลนไทน์

ทั้งๆที่ไม่ได้รักเขาอีกแล้ว ก็เลยบอกเลิกซะให้จบๆก่อน

เพราะถ้าเลิกช่วงหลัง..ก็ไม่ดีเท่าไร อีกฝ่ายคงจะงงๆ อ้าว เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลยนี่หว่า

ถ้าเลิกกันวาเลนไทน์ซะเลย .. มันคงเป็นประสบการณ์โหดร้ายน่าดูเลย นับว่ายังมีคุณธรรม

อีกอย่าง ถ้าเลิกกันก่อน คงจะประหยัดค่าดอกม้งดอกไม้อะไรลงไปด้วย

 

จึงนับว่าเป็นโอกาสอันดี สำหรับคนที่ไม่มั่นใจในตัวคุณแฟน และอยากจะถอนตัวโดยไว

พอมีคนโพสต์เรื่องนี้ปุ๊บ ก็เลยมีสาวๆหลายคน ร่วมด้วยช่วยกันแชร์ประสบการณ์

สังคมนี่มันดีอย่างนี้เอง 55+

 

 

 

ยิ่งใกล้สอบ ยิ่งเรียนหนัก ยิ่งมีเวลาอ่านกระทู้หวะ

ตอนนี้มี wish lists โคตรรรรเยอะ

มีอะไรอีกมากมายรอเราไปสอยอยู่...

เฮ้อ ทำไมเราต้องชอปปิ้ง??

 

หรือว่า...

ความสุขอย่างหนึ่งของผู้หญิง ก็คือการเสียตังค์ เพราะมันมาจากสัญชาตญาณ

ว่าความสุข อยู่ที่การได้"ครอบครอง"

 

 

อ๊า เปิดประเด็น....

ไหนๆก็พูดเรื่องผู้หญิงผู้ชายแล้ววว

 

 

การครอบครองของผู้หญิงและผู้ชายมันต่างกันนะ

 

 

 

เหมือนจะไปอ่านหนังสืออะไรมาก็ไม่รู้ อารมณ์ men from marsฯ

(ที่จริงอาจจะไม่ได้อ่าน แต่มาจากในคาบเรียนก็ได้ ช่วงนี้มึนๆอะไรๆก็ดูเหมือนกันไปหมดสำหรับเรา)

บอกถึงความแตกต่างของอารมณ์ระหว่างชายหญิง

แบบว่า ผู้ชายผู้หญิง เวลาอยู่ด้วยกัน เป็นครอบครัว

มีลูก... คือ ลูกนั้นก็เป็นลูกของผู้หญิงแน่ๆ ถูกมะ ก็คลอดมาเองกับตัว

แต่ผู้ชาย จะไม่มั่นใจ ว่า...สรุปนี่มันลูกกูป่าววะ

ดังนั้น การให้ความสำคัญในการดำเนินชีวิตอยู่ด้วยกัน ผู้หญิงและผู้ชายจะมองกันไปคนละแบบ

 

ส่วนผู้หญิงน่ะเหรอ

ไม่ต้องกังวลกับการที่จะชัวร์ไม่ชัวร์ว่าลูกนี่เป็นลูกใคร ก็ไปกังวลกะสิ่งที่ผู้ชายจะมอบให้...นั่นคือความรัก ความเอาใจใส่

จะเห็นว่า ผู้หญิงมักจะเรียกร้องอะไรแบบนี้มากเป็นพิเศษ เพราะนี่คือการครอบครองในแบบของเธอ

แล้วแม้พี่ผู้ชายจะไปเมาหยำเปมาสามวันเจ็ดวัน หากเขากลับมาแล้วล่ะก็

ผู้หญิง...ยอมได้ ถ้าเธอจะเป็นคนสุดท้ายที่เขากลับมาหา

 

หากเรื่องนี้กลับกันน่ะเหรอ

คุณผู้ชายไม่มีทางยอมรับผู้หญิงที่หายไปกลับมาหรอก

คุณน้องกลับมาคนเดียวก็อาจจะพอไหว แต่เกิดเอาลูกชายอื่นกลับมาด้วยน่ะสิ

 

 

 

 

 

พล่ามเยอะเชียว

รู้สึกขึ้นกะลงท้ายมันแอบแตกต่างทางอารมณ์ ไม่ค่อยปะติดปะต่อไงไม่รู้

ว่าแต่ว่า ทบ.นี้ถูกผิดก็ไม่ทราบนะคะ เลือนๆอ่ะ จำๆได้ว่าเคยผ่านหูผ่านตามาบ้าง

อ่านแล้วรู้สึกขัดข้อง แปลกๆ กรุณาไปอ่านทบ.ของฟรอยด์ ตอนเด็กเจริญเติบโต

แล้วจะรู้สึกพอๆกัน ฮ่า

 

 

....

ปอลอ เค้าป่าวว่าฟรอยด์พูดผิดนะ เค้าแค่บอกว่า มันแปลกๆ แบบว่าคิดได้ เท่านั้นเอ๊ง!

ช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่หายไปนี่เหมือนความฝันเลย

การทำงาน AMSA นี้น่ะ หากมีสมุดที่บอกเล่าเรื่องราวประทับใจสักเล่มในชีวิตแล้วล่ะก็

รับรองว่า เรื่องนี้ ได้อยู่หน้าแรกๆ ของชีวิตเล่มนั้นแน่ๆ

 

 

หลากรส หลายอารมณ์

ทั้งสนุก ทั้งทุกข์ เหนื่อย ร้อน หิว เฮฮา ปนเปกันไป

ทั้งดีใจสุดๆ ล้าสุดๆ โกรธสุดๆ หัวใจเต้นแรงที่สุด และน้ำตาปริ่มขอบตาเกินจะกลั้นที่สุด

 

 

หากจะมีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง แต่ละคนก็ต้องแยกกันไปคนละทาง

เพราะว่า เรามารวมกัน เพื่อที่จะแยกอยู่แล้วตั้งแต่ต้น

เมื่อต่างที่มา แต่เวลาเดียวกัน ...เรามาอยู่ด้วยกัน

หากต่างคน ต่างเวลา ...ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ณ ที่ที่ตัวเองจากมา

 

 

ต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา

หากเราทั้งหมด ก็มีจุดร่วมอย่างหนึ่งเหมือนกัน นั่นคืออนาคต

แม้จะเป็นอนาคตคนละซีกมุมโลกก็เหอะ แต่เราก็จะอยู่ในฐานะหมอด้วยกัน

 

 

ความทรงจำที่ยากลืมยิ่งจริงๆ หึหึ

 

miss all of you guys.

GM ,group 7 EAMSC 21th

ปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้วอย่างรื่นเริง

หากแต่ตามติดมาด้วยเหตุการณ์โศกเศร้าของชนชาวไทยทั้งประเทศ

เราจึงไม่อาจจะเฉลิมฉลองได้อย่างใจ

บรรดาแผนอะไรต่อมิอะไร ก็คงต้องพับใส่กระเป๋าไว้ชั่วคราว

ช่างเถิด ไม่อยากจะเอ่ยถึงประเด็นนี้สักเท่าไร

...

 

 

ปีที่แล้ว ผ่านไปอย่างรวดเร็วที่สุดปีหนึ่งในชีวิตเรา

จำได้ลางๆเหมือนกับเพิ่งผ่านเวลาที่ไปเดินเลือกซื้อของปีใหม่กะพี่ต้นตอนปลายปีนู้นอยู่เลย

อะไรกัน เผลอแผล็บเดียว เวลามันไม่เคยรอใครจริงๆ

 

 

ปีใหม่ทีก็เป็นเวลาที่ได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ

เรื่องราวอันจะเป็นบทเรียนที่ล้ำค่าแล้วก็กลายมาเป็นความทรงจำที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้

แต่หาเอาได้ในถนนประสบการณ์ชีวิต

 

เดินผ่านถนนไปอีกเส้นแล้ว

ถนนเส้นนี้ ได้จารึกทั้ง ความหวัง ความผิดหวัง ความสำเร็จ และที่ขาดไม่ได้คือ

"ความพยายามระหว่างความหวังและจุดหมาย"

ไม่ว่าจุดหมายนั้นจะเสียใจหรือจะดีใจในภายหลังก็ตาม

 

 

สรุปเหตุการณ์....ประจำปี 2550

 

ลืมวันเกิดเพื่อน 1

C+  3 ตัว

น้ำหนักขึ้น อืมมม น่าจะสัก 2 โล ^^

ไอพอดใหม่ 1

หูฟังพังไปแล้ว 1

น้องสาว ... อืม อยากได้น้องคนใหม่ อืมม แบบว่าเปลี่ยนเอาคนนี้ไปเลยน่ะ (เสียใจ ยังเป็นคนเดิม)

มีพี่ชายเพิ่ม 1

เที่ยว 1 ครั้งถ้วน (ไปทริปนิสิต บรึ๋ยย)

ใช้ตังค์เกิน ทุกเดือน

รายจ่ายที่เยอะที่สุดหมดไปกับ เครื่องสำอางและรองเท้า

target 2

target เป็นเด็กเซนต์??? (อีกแล้วเหรอหมูหวาน 555+) 1

แฟน 0

แฟนเก่า 0

โดนรุมแกล้ง นับครั้งไม่ถ้วน

โดนหักหลัง (โดยเฉพาะไอแหวน) นับไม่ถ้วนเหมือนกัน

ค้างคณะ 1 วันทรงจำ

ดันเพื่อนเป็นประธาน 1 สำเร็จ วู้ๆๆๆ ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ วู้ๆ

เพื่อนว่าฮีโร่เป็นหมี ประมาณ 20 คน

เพื่อนว่าฮีโร่เป็นหมา ...2 คน

มีคนว่าฮีโร่เป็นแมว??? 1 คนถ้วน

รูมเมทใหม่ 1

รูมเมทใหม่ได้เอช้วน 1

ป่วยจนหยุดเรียน 2 วัน

ไม่หยุดเรียน แต่หลับในคาบ 80% ของเวลาเรียน

สมัครสมาชิกร้านหนังสือเช่า 1

ร้านพ่อเรียกกล้วยไข่ 7

อ๊อดเรียกกล้วยไข่เฉลิมพระเกียรติ จำไม่ได้

โกรธเก่ง 1

โกรธเก่งแล้วต้องง้อมันด้วย 1

งอนพ่อกะแม่ 0

ผิดหวังกะตัวเอง อย่างแรง 1 อย่างเบาะๆ สองสามครั้งมั้ง

ภูมิใจกะตัวเอง พยายามทำทุกวันอยู่

เหตุการณ์ที่ตัดสินใจทำแล้วรู้สึกคุ้มสุดๆ 1 (ไป สสส.)

หกสิบปีแพทย์จุฬา ... 2 งาน เหนื่อย และ ไม่ค่อยพอใจ

ร้องเพลง 3

ร้องไห้ นับไม่ถ้วน (ก่อนสอบ)

เดินเข้าไปสอบอย่างมั่นใจ 3

เดินเข้าไปสอบอย่างมั่นใจ แล้วเดินออกมาคอตก 3

ผิดหวัง เยอะ

เสียใจ เยอะ

แต่ก็ผ่านมาได้ เยอะ

 

 

และยังจะอยู่รอเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในถนนสายนี้ อีกนับไม่ถ้วนครั้ง

ขอบคุณเวลา

ขอบคุณชีวิต

ขอบคุณความผิดหวัง ความสมหวัง

และขอบคุณทุกๆเรื่อง "ระหว่างทาง"

แปลกใจตัวเองจริงๆ เมื่อเวลาที่มีความสุขมากๆ นั้น ไม่ค่อยอยากเขียนสักเท่าไร

ถ้าหากว่าเขียน ก็มักไม่ค่อยลึกซึ้งมากมายอะไร

อาจจะเป็นเพราะว่า อยู่ในฟองสบู่สีรุ้งอารมณ์ฟูฟ่องลอยๆพิกล

เกิดเขียนลงอารมณ์อะไรมากไป เดี๋ยวแม่ฟองสบู่สุดสวยๆก็พาลจะแตกหายวับหมด

แถมคำที่เขียนเวลามีความสุขก็มีแต่เพียงแค่.... ดีจังเลยๆๆ

 

อ่านแค่นั้น มันไม่ลึกไม่ซึ้งถึงแก่นของความสุขเท่าไร ใครๆ ก็เขียนได้ ก็เลยไม่อยากจะเขียน

 

 

สุดท้ายแล้ว จุดประกายแห่งแรงบันดาลใจเลยมาจากอารมณ์เหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวซะมากกว่า

ไม่ยากเลยที่อารมณ์แบบนั้นจะมาบ่อย เพราะดันจับผลัดจับพลูมาอยู่คณะนี้แล้วนี่

สอบแต่ละที ไม่มีน้ำตาได้ยังไงล่ะ?!!

 

 

ก่อนสอบทุกครั้ง ความคิดมันวิ่งพล่านยิ่งกว่าจะปะติดปะต่อ

อารมณ์เลยได้ที ผุดหัวแผ่วพรายมาให้เห็นเป็นระยะๆ

ในบางครั้ง จะเข้าใจถึงคำรำพันที่เคยได้ยินเขาว่ากันไว้

 

 

 

บางคำ บางคนอาจจะนึกว่าเข้าใจจริง แต่พอประสบเจอเหตุการณ์อย่างที่เคยได้ยินมากับตัวสิ

...โห มันแรงกว่าที่เคยอ่านเป็นร้อยเป็นพันเท่า เพราะมันเกิดขึ้นกับชีวิตของเราเอง

 

 

นั่นแหละ ๆ  เอาเป็นว่า แต่ละช่องว่างของความคิดที่ว่านั้น ไอเดีย เหงาเศร้าสร้อยมันก็เลยต้องหาทางระบายออกมา

และมันก็มักจะออกมาอยู่ในสเปซนี่แหละ ไม่ไปไหนสักที

 

 

 

ที่เขียนมายืดยาวนี่ก็เพื่อจะอธิบายว่า ทำไม ช่วงนี้สเปซมันแม่งมีแต่เรื่องแย่ๆ วะ คนเราที่ไหน มันจะเศร้าเหงาอยู่ได้ตลอดปีตลอดไป

ต่อไปจะเขียนเรื่องสนุกๆ บ้างแล้วกัน

แหม ยากนะ เรื่องสุขๆ บางเรื่อง ก็ควรเก็บไว้ในความทรงจำของตนเองเท่านั้นไม่ใช่เหรอ

(อ้าว อีนี่ เรื่องทุกข์ละแบ่งคนอื่นได้ ทีสุขล่ะก็เก็บไว้เชียวนะ)

 

 

แปลกอีกอย่าง

ช่วงจะสอบ ไอเดียโคตรวิ่งพล่าน คิดแต่ว่าเมื่อไรสอบเสร็จจะเขียนนู่นเขียนนี่

หรือว่าจะไปทำอะไรๆ ก็แล้วแต่

แหม แรงบันดาลใจมันก็ยังอยู่อ่ะนะ

แต่แบบ สอบเสร็จปุ๊บ มันก็พัดเอาความกระตือรือร้นหายไปด้วยนี่สิ....

 

 

ช่วงมีเวลาก็ดั๊นไม่อยากจะทำอะไร

ช่วงไม่มีเวลา ก็อยากทำเป็นร้อยแปดอย่างทั้งๆที่ทำไม่ได้

 

 

เฮ้อออ

แรงบันดาลใจ ก็บันดาลแต่ใจไปก่อนแล้วกันนะ กายยังขี้เกียจอยู่อ่ะจ้ะ

วันนี้รู้สึกผิดหวัง

 

 

 

 

ทั้งผิดหวังในตัวเอง

และทั้งกลัวเพื่อนจะผิดหวังในตัวเรา

 

 

 

 

อยากได้เวลาให้ตัวเองนิ๊ด

ต่อไป จะไม่เป็นอย่างนี้อีกนะ

 

สัญญา

เมื่ออยากจะลงมือเขียนอะไรสักอย่างหนึ่ง

มันมักจะมีอะไร มาทำให้เปลี่ยนใจ แล้วก็ไม่เขียนลงไปจนได้

 

อาจจะเป็นเพราะ ความตื่นเต้น สดใหม่ เมื่อยามที่ความคิดจุดประกายผ่านสมอง มันหายไปเสียแล้ว

ที่เหลือก็เป็นเพียง คลื่นความคิดเก่าๆ ซึ่งรอยชื้นบนผืนทรายไม่ได้ทำให้เราอยากเขียนขนาดนั้น

 

 

 

 

 

ช่วงนี้หน้าหนาวแล้วนะ

หนาวทั้งกายและใจเลยทีเดียว

น่าแปลกที่ปีนี้ อากาศหนาว มีผลต่อจิตใจของเรามากกว่าปีอื่นๆ

น่าสงสัยเหลือเกินว่าเป็นเพราะโตขึ้นด้วยหรือเปล่า

เพราะนี่คือฤดูหนาวสุดท้ายแล้วนะ 

เมื่อลมหนาวคราวนี้สลายหายไป มันก็จะพาวัย teenage ของเราลับหายไปพร้อมๆกันด้วย

 

จุดประเด็น...

ลมหนาวครั้งนี้ นอกจากจะพัดเอาความเย็นพุ่งใส่เราจนตัวสั่นงันงก(จนป่วยนั่งจามอยู่ตอนนี้)

มันยังพาเอาความคิด หรือว่าอดีต ภาพความทรงจำ ความรู้สึกเก่าๆทั้งหลายถาโถมกลับมาใส่

จนแทบตั้งตัวไม่ติดเอาเลยทีเดียว

 

 

 

ความรู้สึกเก่าไล่ย้อนตั้งแต่ ประถม ม.ต้น ม.ปลาย

....และที่มาแรงแซงโค้งคือ ชีวิตมหาลัยปีที่แล้วอันเง้าเหงา

นั่งๆอยู่ วันวานก็ปรากฏในมโนภาพ

 

ภาพที่บางครั้ง ก็กลับลืมไปแล้ว อยู่ดีๆก็พลันฉายโชนเหมือนมีไฟลุกได้อีกครั้ง

 

 

เป็นไปได้ไหมว่า มันคืออาการของคนที่อยากกลับไปเป็นเด็ก...อีก

 

 

 

แต่ก็ได้แค่ฝันละนะ

เพราะพอลมหนาวจากไป

มันคงพัดทั้งความรู้สึกเหล่านี้ออกไป

และทิ้งไว้เพียง...ความเป็นจริงแห่งกาลเวลา

 

 

 

อันลมหนาว ถึงจะทำให้เย็นกาย

หากทำให้ใจร้อนรุ่มได้มิต่างกัน

เนื่องด้วยกระแสหมุนวน ธรรมชาติของลมนั้นยากจะคาดเดา

เช้าเรียบเรื่อย บ่ายคล้อยอาจย้อยตามเวลา กลายเป็นพายุในชั่วคืน

 

เพียงหลงว่าลมนั้นดี

ข้ามวารอาจเปลี่ยนด้วยลมลวง

ยามเมื่อลมพัดผ่าน ท้ายที่สุดเราก็จะเหลือเพียงความหนาวจิตใจ

...ยิ่งกว่าที่ลมนั้นกระทำ

 

 

 

 

ปล. สำหรับความเข้าใจที่มากยิ่งขึ้น (หรือบางทีอาจจะไม่ได้ทำให้เข้าใจมากขึ้น)

เพื่อความเข้ากับบรรยากาศ กรุณาเปิด

ลมหนาว บทเพลงพระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

และ ลมหนาว tea for three

ฟังคลอไปด้วย แล้วค่อยตีความ

เราเข้าใจได้ว่าแล้วทำไม โลกถึงได้เป็นอย่างที่มันเป็น

 

ทำไมมีบางประโยค ที่คนพูดกันแล้ว พยักหน้าหงึกหงักกันอย่างถ้วนทั่ว

...

เพราะบางสิ่งบางอย่าง มันเป็นจริง อย่างไม่ต้องพยายามให้เป็นจริง

และก็คงจริงอยู่อย่างนั้น ตลอดไป

 

 

ถ้าเราไม่เคยเขียนไว้ในสเปซนี้ เราก็จะเขียน

แต่ถ้าเคยแล้ว ก็จะขอเขียนอีกครั้ง

ว่า...

 

เวลาและความรัก...เหมือนกัน

ทั้งเปลี่ยนแปลง...และยาวนานชั่วนิรันดร

 

 

 

เป็นประโยคของใครจำไม่ได้แล้ว

นัยว่าเป็นวลีของทางพื้นบ้านสกอตแลนด์ เพราะมันปรากฏอยู่ในหนังสือ วสันต์ลีลา ของ ว.วินิจฉัยกุล

 

ไม่รู้จะบอกว่ายังไง

แต่อยากสื่อว่า

ณ บัดนี้

เข้าใจแล้ว

ในสิ่งที่เรียกว่า

ความหลง

อันเป็นความยั่วยวนที่น่าถวิลหา

บาปอันน่าโปรดปรานที่สุดอย่างหนึ่งของซาตาน

และเข้าใจแล้วถึงซึ่งความมั่นคง

ในสภาวะแปรปรวนทางจิตใจที่ผันแปรตลอดเวลา

 

 

 

 

นั่นหมายถึง คำพูดด้านบนนั้นเป็นจริง

เวลาและความรักเหมือนกัน

 

 

 

 

นั่นสินะ

 

 

ไม่เข้าใจก็ไม่แปลก

ส่วนคนที่อาจเข้าใจก็พยายามตีความกันต่อไป

แต่สำหรับเราตอนนี้

ปัจจุบันขณะแจ่มชัดในใจเหลือเกิน

ในที่สุดก็หาเพลงที่ติดหูเจอจนได้

หลังจากได้ยินทางทีวี เพียงประโยคเดียว แล้วติดมากๆ
แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินอีกเลย จนลืมเนื้อไป แบบว่าลืมไปเลยว่าชอบ

 

 

 

พอดีริงโทนของน้องรหัสเป็นเพลงนี้ วันก่อนอยู่กะฝ้าย

ได้ยินเสียงเรียกเข้านี้ ก็เลยนึกขึ้นมาได้ ...เหอๆ ลืมง่ายเนอะ

 

 

 

ชอบมากๆ เลย

ฟังแล้วเรื่อยๆ ดี น้ำเสียง เพลง ดนตรี โอยยย

เดี๋ยวจะหัดร้องให้ได้ คอยดู!

 

เพลง trouble sleeping ค่ะ

 

 

Title : Trouble Sleeping
Album : Corinne Bailey Rae
Artist : Corinne Bailey Rae

It's late and I'm feeling so tired
Having trouble sleeping.
This constant compromise
Between thinking and breathing.

Could it be I'm suffering
Because I'm never give in?
Won't say that I'm falling in love
Tell me I don't seem myself
Couldn't I blame something else?

Just don't say I'm falling in love

Some kind of therapy
Is all I need
Please believe me
Some instant remedy
That can cure me completely

Could it be that I'm suffering
Because I'll never give in?
Won't say that I'm falling in love
Tell me I don't seem myself
Couldn't I blame something else?

Just don't say I'm falling in love
'cause I've been there before and it's not enough
So nobody say it

Don't even say it
I ve got my eyes shut
Won't look, oh
No, I'm not in love

Could it be I'm suffering
Because I'll never give in?
I'm falling love
Tell me I don't seem myself good enough for something else

Just don't say I'm falling in love
Falling in love
Just don't say I'm falling in love
Oh, yeah
Falling love ooh
Oh, oh, don't say that I'm falling in love, don't say that, oh
Just don't say that I'm falling in love, yeah
Just don't say that I'm falling in love
Don't say but in the answer
'Cause I'll never give in
Oh
Falling in love
Yeah
Oh

 

 

พีเอส. เพลงนี้ได้ยินประโยคเดียวจริงๆนะ แต่จับอกจับใจจริงจัง

เชื่อแล้วว่า คนเขียนเพลงดี แค่คำเดียว ก็ทำคนติดได้

โหมดสับสนอีกแล้วอ่ะ

 

 

 

ช่วงนี้

 

 

ฉันจะเป็นคนใหม่

คนที่สดใสร่าเริง

พยายามมีรอยยิ้มตลอดเวลา

มั่นอกมั่นใจ

ดั่งนางเอก ที่น่าอิจฉาในหนังสือเหล่านั้น

 

 

 

ในเมื่อรับไม่ได้

ก็จะเป็นผู้ให้

 

ให้ความรู้สึกดีๆส่งออกไป

หวังว่า

คงมีเพื่อนเข้าใจ

และส่งความรู้สึกดีๆกลับมา

 

 

แค่นั้น ...นิดนึงพอ

 

เคยได้ยินป่ะ ว่าคนที่ใช่

ไม่จำเป็นต้องให้ใครมายืนยันอะไรทั้งนั้น

เราก็รู้ว่า เขาเป็นคนที่ใช่

 

 

แต่แล้วฉันก็สงสัย

เราจะมีเวลาสับสน เพราะคนที่ใช่ กว่า บ้างไหมอ่ะ?

เมื่อกระวนกระวายสับสน อ่อนไหวเพราะใคร อีก คน อย่างไม่มีสาเหตุ

หรือเป็นแค่ความหลงเฉยๆ หลังจาก ชิน กับคนที่ใช่คนเดิม

 

 

หรือว่าที่จริง มันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย

เมื่อฐานมันไม่มั่นคง

มันเลยแปรปรวนง่ายดายยังงี้

 

 

 

 

อ่า

เป็นการเปิดประเด็นที่น่าสงสัยขึ้นมาประเด็นหนึ่ง

เปิดแล้วรีบปิดดดดด

 

 

 

 

ช่วงนี้กินข้าวไม่ค่อยลง

หิว แต่ไม่อยาก

กิน แต่ไม่รู้สึก

คาดว่าน้ำหนักลงไปหลายเลย

เงินก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไร (ดีแล้ว เก็บไว้เลี้ยงโต๊ะแล็ป)

 

 

 

ตื่นเต้นแปลกๆวุ้ย