เพลงนี้ ขอมอบให้กับ นิสิตแพทย์ทุกคน โดยเฉพาะเหล่าเพื่อนพ้องปีสอง

 

 

 

 

และก็เหลือเรา นั่งอยู่เพียงปีเดียว (เค้าสอบเสร็จกันหมดแล้ววว)

อยู่กับหัวใจ (CVS)  สิ้นหวัง และเลือน lung (ปอด)

 

เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน (แม่ง....เหลืออีกสองบ้อคครึ่ง) นั่งอยู่บนหนทาง ที่ตัวฉันเองไม่เคยได้เลือกเลย

 

 

แค่อยากจะเป็นเหมือนคนทั่วไป (ได้หยุด 4 วันเต็มๆ) ไปเที่ยวได้อย่างใจ...ต้องการ

 

 

นี่ตัวฉันผิดหรือไร ฉันต้องใช้หนี้กรรมเพื่อใคร (ทำไมกุไม่ได้หยุดดดด)

เจ็บที่มันต้องเป็นอย่างนี้

มีชีวิตไม่เหมือนใคร ฉันไม่อาจเลือกทางได้เอง

 

 

 

 

 

 

....

ยิ่งเหนื่อย ก็ยิ่งคาดหวังอะไรบางอย่างจากคนรอบข้างมากขึ้น

เป็นอยู่หลายครั้ง เวลาที่อยากอัพสเปซ

มักจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่หน้าคอม

 

แม้ว่าตอนนั้นมันจะคิดหัวข้อขึ้นมาได้เยอะแยะมากมาย

หากพอเวลาอยู่หน้าคอม เปิดหน้าสเปซตัวเองขึ้นมาจริงๆ ก็ดันไม่รู้จะเขียนอะไรซะอย่างนั้น

 

บ่นๆไปอย่างนั้นแหละ เพราะจำได้ว่า คิดไว้หลายเรื่องเชียว คิดกระทั่งว่า วันนี้ต้องกลับมาอัพนะ

แต่ดันจำไม่ได้ว่าจะอัพเรื่องอะไร

 

เซ็ง

ขี้เกียจเล่าเรื่องที่คณะแล้ว เพราะมันก็มีแค่ สอบ อ่าน สอบ อ่าน

พอสอบเสร็จ ก็แปลว่ากำลังใกล้สอบครั้งถัดไป

ขึ้นบล็อคใหม่ ก็หมายถึง ต้องรีบอ่านเพื่อสอบ(ทั้ง)บล็อคเก่า(และบล็อคใหม่)

 

 

ชีวิตลำเค็ญยากเย็นยิ่ง

 

 

ช่างมันเถอะ

 

 

 

 

 

ครั้งที่อัพสเปซคราวที่แล้วว่างจัด เลยไล่เปิดอ่านที่ตัวเองเขียนๆ มาทั้งหมด

ตั้งแต่แรกเริ่มลงมือเขียนสเปซ

พบว่า

 

เรื่องราวบางลืม ก็เหมือนจะลืมๆ ไปแล้ว

บางทีบางเรื่อง เขียนโดยนัยๆไว้ กลับมานึกดู ก็จำไม่ได้ว่าเขียนพาดพิงใคร

 

ความจำสั้นจริงนะเรา

 

เขาบอกว่า ความจำคนเรา จำได้ทั้งหมดสมุดหน้าเหลือง 1 เล่ม

สมุดหน้าเหลืองอันประกอบไปด้วย ชื่อ นามสกุล ที่อยู่ เบอร์โทร ยาวเหยียด ซึ่งไม่เคยมีใครเปิดดู

ปัจจุบัน นิยมใช้เป็นสิ่งของช่วยเพิ่มน้ำหนักยามขายของให้ซาเล้ง

 

 

 

ปัจจุบันนี้ เรารู้สึกว่า

memory มันแอบ full ไปแล้วล่ะยัดอะไรไปไม่ลงอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่อ่านๆไป รวมทั้งเหตุการณ์ประสบพบเจอทุกวัน เลยคล้ายๆ เขียนใส่ post it มาแปะๆ สมอง

นานไป กาวแห้ง ก็หลุดออก จำไม่ได้

 

....นอกจาก อาการ memory full ยังเกิดอาการ memory fool แทรกซ้อนบางภาวะ อีกด้วย

 

 

เมื่อคืนพยายามอ่านหนังสือ ปณิธานในใจว่าไว้ ไม่จบ hand คืนนี้ก็ไม่ต้องนอน

 

.

.

.

นอนตีสามกว่า

.

.

.

hand ก็ไม่จบ

 

จิรัดบอกว่าเราหน้าเหมือนปลาทอง ตาโตๆ แก้มป่องๆ มีผมฟูๆด้านหลังเป็นครีบ

...เอาเข้าไปเนอะ แล้วแต่ใครจะคิดหวะ จะเป็นกิ้งก่า เป็นปลาทอง ก็เป็นหมูหวานคนนี้อยู่ดีน่ะแหละ

 

วิ้ววววว

 

หากมีคนสงสัยว่า ชื่อหัวเรื่องคราวนี้มันหมายถึงอะไร

.

.

.

.

.

.

.

 

นั่นสิ หมายถึงอะไรวะ

ทำตัวให้ว่าง

ว่าง

ว่าง~

 

 

เหมือนมันจะไม่ได้ว่างอีกแล้ว

ไหม??

 

 

ชักกลัวขึ้นเรื่อยๆ

ชีวิตนี้ กรุจะมีเวลาว่างยังงี้ไปอีกเท่าไรฟะ

 

จากที่เคยนอนกลิ้งเกลือกยามปิดเทอมจนโคตรเซ็งสมัยก่อน

จะมีอีก

ไหม??

 

 

จำได้ว่าปิดเทอมที่แล้วกลัวยังงี้แหละ

จนต้องมี ภารกิจพิชิตเพชรพระอุมา

ก่อนชีวิตนี้ จะไม่ได้ลิ้มรสเข้าถึงตำนานแห่งหนังสือนิยายไทย

 

 

ตอนนี้ เรากำลังนึกถึง...

มังกรหยก

มันคงจะเป็นภารกิจ มิชชั่นใหม่ของเราในเวลาอันใกล้นี้

(...แต่หลังปิดเทอมแน่ๆ อย่าห่วง)

 

 

รอก่อนนะเพื่อนฝูง แห่งยุทธจักร

เดี๋ยวแม่นางหมูจะหาเวลา ดำดิ่งสู่จินตนาการยิ่งใหญ่

ให้ได้

จริงๆ

 

 

 

 

 

เมื่อหัวค่ำเนี่ยเพิ่งประกาศเจตนารมณ์ในบ้าน ร่ายปุ๊บ พ่อก็ดับความฝันแห่งภารกิจซะ

บอกว่า บริจาคไปหมดแล้ว ขี้เกียจเก็บ แล้วหวานจะอ่านทำไมอ่ะ ทำไมต้องอ่าน อ่านไปเพื่ออะไร อ่านไม่เท่าไรก็จับความได้

ไปอ่านฤทธิ์มีดสั้นไป๊ มังกรหยกอ่ะ มันโบราณ

 

 

 

 

วันนี้ไปบีทูเอสมา กำลังเพลิดเพลิน วางหนังสือกุง(ที่เหมือนการ์ตูนแต่ไม่ใช่)ลง สายตาก็พลันพบกับ

"คามีเลี่ยนแมน" ของ คุณปองพล อดิเรกสารเข้า

 

ช้อคไปชั่วขณะ ก่อนขำน้ำหูน้ำตาแทบไหล

แอบคิดว่า บางทีมันอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ ก็เลยลองกรีดดูแล้ว สกิมรีดดิ้ง หนึ่งรอบถ้วน 

 

 

พบว่า

มันเป็นอย่างที่เข้าใจน่ะแหละ

คามีเลี่ยนแมน แห่งมาดากัสการ์

ชัดเจนขนาดนี้ แล้วมันจะเป็นอะไรไปได้อีกเล่า

จบไปแล้ว

กับบล็อคสุดโหด สยองขวัญ มันฮา

ของนิสิตแพทย์ปีสอง

 

 

 

บล็อค ที่เปลี่ยนเด็ก premed มาเป็น preclinic

บล็อค ที่เปลี่ยนความคิด เปลี่ยนนิสัย

บล็อค ที่ทำให้รู้ว่า intro to "เรียนหนัก" มันเป็นยังไง 

 

และก็เป็นบล็อค ที่ทำให้เกรดกรุร่วงเหมือนเคย

 

 

 

แต่...anatomy กับปีสอง มันยังคงอีกยาวไกลนัก

นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น

ก้าวแรกของก้าวที่เหลือ

หนึ่งก้าว 78 เซน สำหรับคนปกติ

ยังคงเหลืออีกหลายกิโล

จนกว่าจะถึงปลายทาง

 

 

ข้อคิดสำหรับนิสิตแพทย์ที่นี่

ถ้าหากจะเรียนให้ได้ดี

ถ้าไม่ dissect เอง

ก็ต้อง ส ว ย

 

 

 

ใช่แล้วครับ

คุณอ่านไม่ผิดหรอก

ต้อง

ส ว ย

สะกดให้ก็ได้นะ

สอเสือ วอแหวน ยอยักษ์

 

 

 

คงไม่มีคำอธิบายใดๆ จะต้องนำมาพูดถึง ณ ที่นี้

นอกจากเพียงว่า

การสวยแบบ superficial อย่างที่ชั้นเป็น

มันคงไม่เพียงพอ

 

 

การสอบ

เป็นการกระทำอย่างหนึ่ง

ส่วนผลคะแนน

เป็นผลแห่งการกระทำนั้นๆ อาจเรียกได้ว่าเป็น วิบากกรรม

 

 

 

บล็อค นี้ ทำให้รู้ว่า คนเราทำกรรมอะไรไว้ ย่อมมีผลของกรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะไม่ว่าจะวิ่งหนีสักเพียงใด มันจะตามมาคอยอยู่หน้าประตูห้องเลคเชอร์

 

 

 

 

 

เอาล่ะ

ดื่มให้ตัวเองอีกที

กับบล็อคที่เพิ่งผ่านพ้นไป...

ตามหัวเรื่อง

เขียนไปเพราะสงกะสัยว่า ชีวิตเราขณะนี้

....มันยังมีอะไรเป็นความลับอีกป่ะวะ???

 

พี่เอ็มเจมาบอกหลังจากรู้เรื่องเรา(โดยเพื่อนที่แสนจะหวังดี) และแอบมองอยู่ห่างๆแป๊บหนึ่ง

'เซ้นนะหมูหวาน พี่ว่าเขารู้แล้วแหละ'

 

และอีกประโยคเมื่อสโรมันทำเรื่อง (...ให้เราปวดหัวอีกแล้ว)

'ไม่มีผู้ชายคนไหนโง่ขนาดไม่รู้ว่าสโรมันกำลังจะทำอะไร'

 

เห็นด้วยว่ะ

 

เฮ้อ รู้ๆกันหมดเลยก็ดีเหมือนกัน (โหมดปลงตก)

จะได้รู้ว่า ทั้งตัวทั้งใจชั้นก็มีแค่นี้แหละ จริงใจไง เปิดเผยๆ ^^

 

เพื่อนดีๆมันก้อดี...มันก้อมี

ไอ้เพื่อนหวังดีมันก้อดี...มันก้อมี

แต่ไอ้ความหวังดีเนี่ย.....บางทีมันก้อทำเราลำบาก

 

เจ็บตัวไปหมดเลยช่วงนี้ ก็เพราะความหวังดี(หรือประสงค์ร้าย)ของเพื่อนเนี่ยแหละ

ทำไมน่ะเหรอ

 

อย่างที่บอกว่ามันเล่นเล่าเรื่องราวของเราทั้งหมดให้พี่เอ็มเจฟัง

เล่าให้ฟังเฉยๆน่ะไม่ว่าหรอกแต่ เล่าในทำนองที่ฟังแล้วดูเรากำล้งอาการน่าเป็นห่วงนี่สิ

 

...เราก้อเลยถลาเข้าไปตีแขนมัน กระโดดออกจากเก้าอี้หอใหม่ไปวิ่งไล่จับให้มันหยุดพูด

 

 

ผลน่ะเหรอ...ยังไม่ได้ออกวิ่งหรอก

ตกเก้าอี้ซะก่อน

 

...เจ็บจัง

 

พีเอส กับคนที่ดูเหมือนไม่น่าจะจริงจังขนาดนั้น แต่ไอ้เก่งบอกว่า คนนี้แกดูจริงจังมากที่สุดเลยนะเนี่ย