จิตใจหวั่นไหวเป็นพิเศษ

ก้อไม่รู้ว่าทำอะไรผิดเหมือนกัน ทำไมอยู่ดีๆ เรื่องต่างๆ รอบตัวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ (วะ)

 

มันไม่ใช่เรื่องเก่าๆนะ ที่เคยๆคิดว่า ถ้าวันนั้นเราไม่ทำอย่างนั้นไป

วันนี้จะเป็นเราได้ไหม

 

เรื่องนั้นทำใจไปนานแล้ว ...แม้ยังรู้สึกหายไม่สนิทก็เถอะ

 

 

 

กำลังหวั่นไหวอยู่นี่ คือ บทใหม่

ที่มันเหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้น แล้วมันก้อหายไปง่ายๆ

วับจางหายเร็วยิ่งกว่าหมอกกรุงเทพซะอีก

มีคนสร้างคำถามไว้มากมาย แต่ไม่มีคนตอบ

เราก็เลยต้องมานั่งหาคำตอบเอง

 

จากที่นั่งใคร่ครวญมาหนึ่งวันเต็ม และอ่านบันทึกของใครบางคนโดยบังเอิญมา

ก็เลยได้รู้ เรื่องที่ "ไม่น่า" จะรู้ แต่ "ควร" รู้

 

ผิดอยู่เหมือนกันที่หยิบบันทึกเพื่อนมาอ่านโดยไม่ได้รับอนุญาตอ่ะนะ ข้อความในนั้นค่อนข้าง เปิดหัวใจอยู่ไม่น้อย

เรื่องที่อ่าน ทำให้อมยิ้ม(หากสายตาอิจฉา) เอ็นดู (แล้วก็คิดว่าทำไมกุไม่มียังงี้มั่งฟะ) น่ารักน่าหยิกเหลือเกิน!

แต่นั่นเป็นประเด็นรอง

คือพอชักรู้ตัวว่าเริ่มก้าวข้ามขีดคั่นความเป็นส่วนตัวของเพิ่อนไปแล้ว เราก้อจะปิด

 

แต่สายตามันไวกว่านั้นนี่นา

 

มันดันไปเห็น "อะไร" ที่ช่วยอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้วเรายังไม่เข้าใจว่าเราผิดอะไรได้น่ะสิ

รีบปิดสมุดฉับเลย เรื่องที่เขาไม่ได้บอก เราจะไม่ก้าวก่ายไปรู้เห็นเอง

 

อาจจมีคนด่าว่าโง่เหมือนกัน เปิดแล้วก็อ่านสิวะ

สันดานน่ะ -- ขอโทษนะ แก้ไม่หายสักที

 

ทว่าแค่เล็กน้อยที่ได้ผ่านสายตาไป ก็ไม่โง่พอจะไม่เห็นว่าเรื่องราวทั้งหมดมีที่มาที่ไปชัดเจน แน่นอน

 

 

คือ ระหว่างที่เรากะลังงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้หายไปเฉยๆ แต่หายไปทำอย่างอื่น

แถมไปแล้วไปเลย ไม่กลับมาพูดอะไรสักคำ

 

ไม่ได้เสียใจมาก เพราะมันยังไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น เราอาจจะแปลความผิดไปก็ได้

อาจไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างนั้น อาจจะเป็นบ้าไปเอง

หากก็ปฏิเสธไม่ได้หรอก ถึงไม่ได้เสียใจ มันก็แอบๆ จะคล้ายอาการ เสียความรู้สึกอยู่เหมือนกัน

ปกติเขาคงไม่ทำกันยังงี้หรอกใช่ไหม

 

ถึงอย่างนั้น เราก็จะไม่ไปถามให้เสียเวลา ก็จะอยู่นิ่งๆ จะหยิ่งโง่ๆของฉันยังงี้แหละ

ขอยืมวิธีตั๊กกี้มามั่งเหอะ!(ไม่ได้ว่าแกนะ วิธีแกแค่นิ่ง แต่วิเศษณ์คำหลังอธิบายตัวฉันเอง)

ไม่มีวันหรอกที่จะเห็นเราไปวิ่งตามหลังใคร

 

แต่ด้วย สันดาน - ขอโทษอีกครั้ง เราก็ไม่ใช่นางเอกแสนดียอมก้มหน้ารับอะไรง่ายๆ อย่างนั้น

ในเมื่อมันยากนักที่จะพูด เราชิงพูดก่อนแล้วกัน

 

 

จากนี้เราจะถือว่าเราเป็นคนจบ

เราเป็นคนปฏิเสธ - เคลียร์?

 

 

it's not you, it's me.

อวสานได้ซะที เรื่องสั้นแสนเศร้าแต่ไม่เคล้าน้ำตาของใคร (ฉัน! นี่แหละ)

 

 

 

 

 

 

ในระหว่างที่จบเรื่องนี้ ทำให้ครุ่นคิดถึง เรื่องยาวอีกเรื่อง ที่ค้างคามานานแล้ว แต่ไม่คืบหน้าไปไหน

วนไปวนมาเป็นวัวพันหลักอยู่ที่เดิม

อาจจะเป็นความผิดเราด้วยแหละมั้ง แต่ช่างมันก่อน นี่ไม่สำคัญเท่ากับว่า

 

สิ่งที่คนในเรื่องนี้แสดงออก ยังรู้สึกว่ามีความ "จริงใจ" ให้มากกว่า คนในเรื่องที่เราเพิ่งจบไป

ถึงจะเป็นแค่รู้สึก แต่เขาว่าผู้หญิงน่ะเซนส์แรง เคยได้ยินเปล่า กิ๊กกะจิ๊บเขาบอกมา

 

เสมอต้นเสมอปลายมาตลอด เคยให้ และ เคยได้เท่าไร มันก็เป็นอย่างนั้นมาเรื่อย

 

 

ถึงจะทำให้เราไม่ได้ทุกอย่าง แต่ชีวิต ไม่ได้สิ่งที่ต้องการเสมอไปนี่นา

เราควรจะเดินหน้าไปทางไหนดี

 

 

 

...รู้อย่างเดียว ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่คิดอีก ช่วงนี้ ก็คงเข็ดหัวใจไปอีกนาน