วันนี้ขอรีวิวอีกเรื่อง

 

ผีเสื้อลายตะวัน

ผีเสื้อลายตะวันเป็นภาคต่อจากปราสาททรายกลางสายฝนที่ออกมาตอนปลายปีที่แล้ว เกิดขึ้นที่ดินแดนสมมติแผ่นดินแสงดาว-ธิโมส์
เรื่องราวของ กาย กานาเมซ และเหล่านักรบคู่ใจ มัตเตและเรเชน ที่ยืนหยัดต่อสู้ความไม่เป็นธรรมกดขี่จากชาวครีราโมส์ที่ถือว่าตัวเองสูงส่ง
กาย นำพรรคพวกสู้เพื่อรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียวกัน และปกป้องจากการรุกรานของต่างชาติ

 

รวมถึงก่อสร้าง 'กีระดารา'อันเป็นปริศนาที่ทิ้งไว้ตั้งแต่เรื่องปราสาททรายกลางสายฝน

และการลักพาตัวคีรา เจ้าหญิงแห่งครีราโมส์

 

ผีเสื้อฯ สอนให้รู้ว่าประวัติศาสตร์เป็นไปตามมือของคนเขียน
ผีเสื้อฯ สอนให้รู้ว่าความรักใดไม่เท่ารักแผ่นดิน
ผีเสื้อฯ ก็ยังสอนให้รู้ว่าน้ำใจที่ยิ่งใหญ่ของจริงเป็นยังไง

 

ขณะอ่านปราสาททรายฯ ก็เดากันมั่วนิ่มต่างๆนานา ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในแผ่นดินธิโมส์เมื่อหลายร้อยปีก่อน
ยุคของคนเถื่อนกาย กานาเมซ ที่แผ่นดินธิโมส์ยังคงกระจัดกระจายเป็นกลุ่มย่อยๆ และไม่สามารถรวมกันได้เป็นปึกแผ่นดังเช่นปัจจุบัน
ในเรื่องนั้น ตรีดามาส นำทีมนักโบราณคดี ขุดค้นหา กีระดารา (ที่แปลตรงตัวว่าปราสาททราย) ที่ลือว่า กาย กานาเมซสร้างไว้
แต่ชนรุ่นหลังไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน

จนกระทั่งพบว่า บางที กีระดารา อาจจะไม่ได้หมายถึงปราสาททรายก็ได้

อาจจะเป็นปรัชญา หรือ อะไรสักอย่าง
แต่ก็ไม่รู้อยู่ดี

 

ตอนนั้นแม้ยังไม่รู้ว่า'กีระดารา'ของกาย คืออะไร
แต่ก็ได้รู้ว่า การสร้าง กี'ระดา'รา เป็นยังไง
เพราะระดา หมายถึงความรัก

 

มาเรื่องนี้ ก็ได้เฉลยให้คนอ่านรู้สักทีว่าถึงความลึกลับของ กีระดารา หลังจากรอมาแสนนาน
แต่ก่อนจะได้เฉลย คนอ่านก็พบกับความช้อคที่น่าตื่นตกใจกว่า

 

รับว่านิยายเรื่องนี้ หลอกเราได้สำเร็จจริงๆ กว่าจะรู้ความจริงว่าอะไรเป็นอะไร
ดวงตะวัน เล่นหยอดมุกหลอกมาคนอ่านมานานมาก สำหรับเราก็โดนหลอกมาสี่ห้าเดือนนั่นละ

 

จากการได้ร่วมเล่นเกมส์ในเว็บไซต์ สนพ. ก็รู้อยู่ละ ว่าพระเอกนางเอกเรื่องนี้ มันไม่แน่นอน
ใจตุ้มๆต่อมๆ อยู่ตั้งนาน เพราะกลัวว่ามันจะเป็นวายไปซะ อ่านไปแล้วครึ่งเล่ม ก็รู้สึกว่ามัน ว๊ายยย วายยย
แต่ยังปลอบใจตัวเองว่า ดวงตะวันคงไม่ทำกะเรายังงี้หรอกมั้ง เดี๋ยวโดนเจ๊ระเบียบรัตน์ซิวหรอก(เกี่ยวไหมเนี่ย)

 

 

สรุปก็คือ สนุกค่ะ เนื้อเรื่องจุดยืนเด่นชัดมาก เฉลยปัญหา แก้ปมทุกปมที่มัด ที่หลอกมาหลายเล่ม
(แต่ก็ทิ้งตัวละครไว้ ให้รู้ว่ามันมีเรื่องต่อ ซึ่งอันนี้น่าตื่นเต้นมากๆ)
ภาษาสวย เก่าๆ นิดหน่อย มีกลิ่นอายโบราณ แต่ไม่ทิ้งความเป็นดวงตะวัน

 

ประโยคอะไรก็ไม่ซึ้งเท่า
ข้ากลัว...ข้าไม่รู้...ไม่เคยรู้

 

ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นพระเอก นางเอก
เราใบ้ให้ว่า ดูชื่อเรื่อง ก็จะทราบจ้ะ
(ปล. อีกแล้วอ่ะ ยังงี้เรียกรีวิวอ่ะเปล่า
สำหรับรูปปก มันลงไม่ได้แฮะ ทิ้งลิงค์ไว้ไปดูดีกว่า www.dtawanbooks.com จ้ะ)

ไม่เคยคิดว่า จะอยากเขียนรีวิวอะไรมากขนาดนี้เลย ในชีวิตนี้ยังไม่เคยสักครั้งที่อยากทำด้วยซ้ำไป
แต่เมื่ออ่าน ความรักเจ้าขา ของ ดวงตะวัน จบปุ๊บ ก็บังเกิดความรู้สึกโดยพลันว่า ถ้าอยากลงมือเขียนอะไรสักอย่างแล้ว
รีวิวเรื่องนี้ อาจจะเป็นคำตอบก็ได้

ความรักเจ้าขา เป็นผลงานเกือบล่าสุดของดวงตะวัน ล่าสุดกว่าก็คือ ผีเสื้อลายตะวัน ที่เรายังไม่ได้อ่านเลย
แต่เป็นหนังสือเล่มแรก ของสำนักพิมพ์เล็กๆ แต่มากด้วยความฝัน

เนื้อเรื่องกล่าวถึง นกฮูก หญิงสาวนักอยากเขียน ผู้วิ่งไล่ตามความฝันตัวเองและความมีอิสระตามไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่
แวดล้อมด้วยเพื่อนร่วมบ้านร่วมอุดมการณ์อย่าง เจ๊โยทะกา นักเขียนสาวใหญ่ผู้มาดมั่นเล่ห์มุกพราวแพรว
มีฝันจะชิงซีไรต์ให้ได้ซักสามสมัยซ้อน และนายปลาวาฬ ชายหนุ่มในวงการหนังสือ (เป็นแมสเซนเจอร์กะซาเล้งสลับกันทุกวัน)

 

เส้นทางดาวไม่มีพรมแดงปูให้แบบในเพลงธีมนักล่าฝันเค้าว่าไว้ อุปสรรคยกกันมาเป็นขบวน
โดยมีคุณยายชูศรีผู้เรียกตัวเองว่าซูฉี สุดเปรี้ยวซ่า คุณแม่แสนก๋ากั่น คุณพ่อเผือกนึ่ง
เขตแดนบอกอใหญ่ นู๋เจนนักเขียนสาวดางรุ่งรุ่นใหม่ไฉไลสุดๆ
และยังปริศนาสาวเจกับบอกอเอ็มอีก
ที่สรรหา "อะไร" มาทำลายขัดขวางเส้นทางสู่ดาวว่าที่นักเขียนสาวไม่เว้นแต่ละวัน
ขยันเข้ามาก่อกวนทั้งด้านการงาน ครอบครัว และหัวใจ

ความรักเจ้าขา บอกได้คำเดียวว่า โดน เพราะเราก็เป็นผู้หญิงที่มีความฝันเหมือนกันนี่นา ย่อมเข้าอกเข้าใจกันดีใช่ม้า
แถมขณะอ่าน เรายิ้มทั้งเรื่อง มีทั้ง ยิ้มเขิน ยิ้มฮา ยิ้มมุกนี้คิดได้ไงวะ ยิ้มอายๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ้มอาฆาตนักเขียนใจร้าย
เป็นหนังสือที่อ่านแล้วมีความสุขจริงๆ แม้เราจะไม่ได้มีปลาวาฬหน้าตาน่ารักมาโดดน้ำตูมๆในหัวใจเหมือนยายนกฮูกก็ตาม
เรื่องราวลึกลับดีพอสมควร อ่านแล้วเพ้อไปมากมาย แม้ว่าที่สุดแล้วปลาวาฬจะ...อ๊ะ ไม่บอก ไม่สปอยล์ ต้องอ่านเอง
ชื่นชอบบางประโยค ที่เข้าไปปลุกปั้นให้กำลังใจ นักอยากเขียนอย่างเรามั่ง
อย่างประโยคที่นกฮูกยืมคุณนีล อาร์มสตรองมาตอนเขียนจบไปได้ตอนแรกๆ
ถึงนี่เป็นก้าวเล็กๆ แต่ก็เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของผู้หญิงที่มีฝันคนหนึ่ง (ขออภัยค่ะ จำแบบเต็มๆไม่ได้แล้ว เดี๋ยวไปหาก่อน)

ผลงานของดวงตะวันตอนนี้อ่านแล้วชื่นใจมากมาย
ด้วยมุกที่หยอดแพรวพราวจนจับไม่ได้ หรือฉากหวานวับจับใจกึ่งยิ้มกึ่งขำ ต้องบอกอย่างเดียวว่าของเค้าดีจริงๆ
ถ้าเคช เป็นพระเอกในฝันแล้วล่ะก็ ขอยกปลาวาฬเป็นพระเอกตัวเป็นๆแล้วกันนะ(หรือว่ายังในฝันอยู่ดีนะ)

แต่* อิจฉายายนกฮูกนิดหนึ่งเหอะ ก็ your love just likes a fairy tale นี่ยะ
การเขียนมันเลยออกลื่นไหลจากหัวใจขนาดน้าน ซีนไหนๆไม่ต้องนั่งเทียนเขียนหลอกลวงผู้บริโภคอย่างที่ช้านทำบ่อยๆ
เหอะ หมูหวานไม่มีปลาวาฬมาคอยโดดน้ำตูมๆ อยู่ในหัวใจบ้างก็เลยปล่อยไป อภัยให้นะเนี่ย

อืม ว่าแต่ไม่เลวนะ เพื่อนว่าไงถ้านิยายสักเรื่องมันจะเริ่มต้นขึ้นแบบว่า...

ปลาหวาน ว่าที่คุณหมอสาวผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักเขียน แวดล้อมด้วยผองเพื่อนต่างบุคลิก
เจ้ากำไล หญิงสาวแกร่งกล้าไม่กลัวใคร แต่มักเป็นที่ไหว้วานทำงานของรุ่นพี่โดยมีปลาหวานเป็นกุลี
เจ้าไก่แก้ว ชายหนุ่มใจดีในคราบหมาป่าที่ชอบลงไม้ลงมือจนน่วม
นายวิด หน้าแหลม ผู้คร่ำเคร่งฟิสิกส์แต่มาเรียนหมอ
นายมิกกี้ มือกลองสดใสหัวใจสร้างงาน มักเอาปัญหาหัวใจมาปรึกษาปลาหวานผู้ยังโสดสนิท
นายสติ หนุ่มร้อนรักนักดนตรี ที่หยืบยื่นตำแหน่งศิราณีให้ปลาหวานดื้อๆ
และเอียน อาจารย์สอนภาษาอังกฤษลูกครึ่ง หล่อเข้มสุดๆ ไม่ปรากฏที่มาผู้ลึกลับ (คนนี้มายังไง??)
ปลาหวานจะทำอย่างไร เมื่อความฝันจะเป็นนักเขียนชักลางเลือน แถมเกรดก็ร่วงกราวรูดย่อยยับ

ตอนจบมีสองแบบ
1.ปลาหวานต้องว่ายน้ำอยู่ตัวเดียวหรือไม่ หรือจะมีปลาวาฬหนุ่มทายาทโรงพยาบาลยักษ์ใหญ่
หลงน้ำมาเล่นระบำใต้น้ำรักษาคนไข้แถมจับมือเขียนนิยายรักตัวเองอยู่ข้างๆอีกตัวนะ...tbc (อันนี้ดูใสใส)

2.จะยอมรับความช่วยเหลือ จากรุ่นพี่หนุ่มหล่อขาวตี๋หน้าตาดีในคณะผู้ลึกลับ ที่จะมาติวทั้งเรื่องเรียนเรื่องรักดีหรือไม่
หากเหมือนจะมีเงาของผู้หญิงอีกคนแทรกกลางอยู่ตลอดเวลา...tbc (อันนี้รุๆกันอยู่ ศีลข้อสามนะลูก)

จริงๆแล้ว
พระเอกของปลาหวานไม่ต้องเป็นเจ้าชายพลัดถิ่นถูกพระเจ้าตาไล่ออกมาร่อนเร่
หรือว่ามีปานแดงเป็นรูปหัวใจบ่งบอกเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าเมืองที่เกิดกับเมียน้อยตอนไปรบแล้วพลัดพราก
หรือว่าเป็นรัชทายาทตกยากห้อยล็อคเก็ตตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ติดตัวมาแต่เกิด
แต่เป็นคนธรรมดาๆที่มีหัวใจก็พอ ไม่ต้องเป็นปลาก็ได้ คนละสปีชีส์กันก็อยู่ร่วมกันได้เนอะ
ทีนกฮูกยังเกาะหลังปลาวาฬไปดำน้ำได้เลย

กร๊ากกก อ่านความรักเจ้าขาจบ หมูเพี้ยนไปเรียบร้อยแล้วว

สรุปว่า หนังสือเรื่องนี้ เค้าดีจริงๆอ่ะ
(นี่มันเรียกรีวิวได้มั้ยเนี่ย ขอโทษคุณดวงตะวันไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ แค่หมูบ้าๆกะลังเพ้ออ่ะค่ะ)

ปอลอว์ เดี๋ยวเอารูปหน้าปกมาลงให้นะคะ

เกรด เกร่ด เกร้ด เกร๊ด(กรุณาอ่านเป็นเสียงเพลงจะให้อรรถรสมากขึ้น)

 

มันมาอีกแล้วครับทั่น

มันโอเคนะ ในความรู้สึกเรา ก็ไม่ได้หวังอะไรกับมันมากขนาดนั้น
แค่ความหวังจะได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งชักเลือนลางยังไงไม่รุ (น่าหมั่นไส้มะ?)

เฮ้อ กวาดเอมาหลายตัวอยู่ คงทำให้จิตใจช่วงนี้ดีขึ้นมาหน่อยได้

รู้สึกแย่เหลือเกินแหะ เหมือนว่าโดนทำลายอีโก้
ความมั่นใจมันหายหมด
ผิดหวังเหรอ? ก้อไม่ใช่

มันเป็นช่วงทำอะไรแล้วไม่ได้ดังใจ
ทำอะไรก็ดูเหมือนจะล้มเหลว
เฟลว่ะ


ยังอยากยืดเวลามีความสุขออกไปนานๆจัง
อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

อยากเรียกความมั่นใจคืนมา

ps. ท่าทางเอียนจะมีแฟนแล้วว่ะ *
อีกเรื่องที่เฟล เฮ้อออว

ช่วงนี้ทำตัวเป็นนางเงียบ ไม่สุงสิงกับอินเตอร์เน็ต เริ่มรู้สึกว่าแก่แล้วล่ะ

เพราะอินเตอร์เน็ต ไม่ใช่สิ่งจำเป็นกับชีวิตอีกต่อไป

 

 

อีกอย่าง ปิดเทอมนี้ตั้งใจจะอ่าน เพชรพระอุมาให้จบ ไม่งั้นชีวิตนี้สงสัยจะไม่ได้อ่านแน่ๆ

 

 

เพชรพระอุมาเป็นหนึ่งในสาเหตุหลัก ที่ทำให้แปลงร่างเป็นนางเงียบจนถึงวันนี้

เพราะตั้งแต่วันที่เปิดหนังสือหน้าแรกขึ้นมา (ประมาณเสาร์ที่ 3 มีนา) จนกระทั่งเมื่อวานนี้ (12 มีนา)

ทุกวินาทีที่ว่างก็จดจ่อกับหนังสือ

 

ทุกคำอ่าน ทุกบรรทัด ไม่ได้ถูกข้ามเลยแม้แต่คำเดียว

 

และตอนนี้ เราก็ยืนยันได้แล้วว่า

ที่เขาว่า มันเป็นยอดของนิยายไทย คือความจริง

 

มันเป็นหนังสือที่สักครั้งในชีวิต ลูกผู้ชาย(??)ควรอ่าน อย่างที่โปรยไว้ จริงๆ

 

 

ตอนที่จะอ่านจบ น้ำตาก็เกือบจะไหลออกมา อย่างที่ผึ้งเคยว่าไว้ และเราก็เคยฉงนสงสัยว่าทำไมจึงต้องร้องไห้ด้วย?

 

ตอนนี้ตอบได้แล้วว่าทำไม

 

มันเป็นเพราะความเสียดาย เสียใจ ที่การเดินทางของหนังสือทั้ง 24 เล่มกำลังจะลุล่วง

มันเป็นสิ่งที่เราทุ่มเทอ่าน(ยิ่งกว่าเซลล์ไบโอฯ) เป็นสิ่งแรกที่เราหยิบหลังจากตื่น และเป็นสิ่งสุดท้ายที่วางก่อนจะนอน

 

เรียกได้เลยว่า ช่วงระยะเวลา 10 กว่าวันนี้ เรามีชีวิตอยู่ในคณะเดินทางของรพินทร์ ไพรวัลย์ และได้ร่วมฝ่าฝันเหล่าสัตว์ร้าย อาถรรพ์ต่างๆ ไปกับพวกเขา

 

ดังนั้น ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม เราถึงเสียน้ำตากับการลาจากของบุคคลที่เราคุ้นเคยร่วมเป็นร่วมตายมาตลอดสิบกว่าวัน

และใจหายในบรรทัดสุดท้าย ที่เพื่อนๆของฉัน หมดบทบาทไป

 

ก่อนที่ในชีวิตนี้จะยุ่งจนไม่มีเวลาให้ตัวเองได้ใช้จินตนาการ

....เพชรพระอุมา คือ หนังสือที่เราอยากให้เพื่อนๆ ได้ลอง

ปิดเทอมแล้ววว*

มีโปรแกรมวางแผนไว้เยอะใช่ย่อยยยย

 

แต่*

เหมือนจะไม่ได้ทำตามแผนยังไงไม่รู้

 

 

 

 

กรี๊ด*

 

แต่*

เขาเดินมากะแฟน

 

 

จบ*