แปลกใจตัวเองจริงๆ เมื่อเวลาที่มีความสุขมากๆ นั้น ไม่ค่อยอยากเขียนสักเท่าไร

ถ้าหากว่าเขียน ก็มักไม่ค่อยลึกซึ้งมากมายอะไร

อาจจะเป็นเพราะว่า อยู่ในฟองสบู่สีรุ้งอารมณ์ฟูฟ่องลอยๆพิกล

เกิดเขียนลงอารมณ์อะไรมากไป เดี๋ยวแม่ฟองสบู่สุดสวยๆก็พาลจะแตกหายวับหมด

แถมคำที่เขียนเวลามีความสุขก็มีแต่เพียงแค่.... ดีจังเลยๆๆ

 

อ่านแค่นั้น มันไม่ลึกไม่ซึ้งถึงแก่นของความสุขเท่าไร ใครๆ ก็เขียนได้ ก็เลยไม่อยากจะเขียน

 

 

สุดท้ายแล้ว จุดประกายแห่งแรงบันดาลใจเลยมาจากอารมณ์เหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวซะมากกว่า

ไม่ยากเลยที่อารมณ์แบบนั้นจะมาบ่อย เพราะดันจับผลัดจับพลูมาอยู่คณะนี้แล้วนี่

สอบแต่ละที ไม่มีน้ำตาได้ยังไงล่ะ?!!

 

 

ก่อนสอบทุกครั้ง ความคิดมันวิ่งพล่านยิ่งกว่าจะปะติดปะต่อ

อารมณ์เลยได้ที ผุดหัวแผ่วพรายมาให้เห็นเป็นระยะๆ

ในบางครั้ง จะเข้าใจถึงคำรำพันที่เคยได้ยินเขาว่ากันไว้

 

 

 

บางคำ บางคนอาจจะนึกว่าเข้าใจจริง แต่พอประสบเจอเหตุการณ์อย่างที่เคยได้ยินมากับตัวสิ

...โห มันแรงกว่าที่เคยอ่านเป็นร้อยเป็นพันเท่า เพราะมันเกิดขึ้นกับชีวิตของเราเอง

 

 

นั่นแหละ ๆ  เอาเป็นว่า แต่ละช่องว่างของความคิดที่ว่านั้น ไอเดีย เหงาเศร้าสร้อยมันก็เลยต้องหาทางระบายออกมา

และมันก็มักจะออกมาอยู่ในสเปซนี่แหละ ไม่ไปไหนสักที

 

 

 

ที่เขียนมายืดยาวนี่ก็เพื่อจะอธิบายว่า ทำไม ช่วงนี้สเปซมันแม่งมีแต่เรื่องแย่ๆ วะ คนเราที่ไหน มันจะเศร้าเหงาอยู่ได้ตลอดปีตลอดไป

ต่อไปจะเขียนเรื่องสนุกๆ บ้างแล้วกัน

แหม ยากนะ เรื่องสุขๆ บางเรื่อง ก็ควรเก็บไว้ในความทรงจำของตนเองเท่านั้นไม่ใช่เหรอ

(อ้าว อีนี่ เรื่องทุกข์ละแบ่งคนอื่นได้ ทีสุขล่ะก็เก็บไว้เชียวนะ)

 

 

แปลกอีกอย่าง

ช่วงจะสอบ ไอเดียโคตรวิ่งพล่าน คิดแต่ว่าเมื่อไรสอบเสร็จจะเขียนนู่นเขียนนี่

หรือว่าจะไปทำอะไรๆ ก็แล้วแต่

แหม แรงบันดาลใจมันก็ยังอยู่อ่ะนะ

แต่แบบ สอบเสร็จปุ๊บ มันก็พัดเอาความกระตือรือร้นหายไปด้วยนี่สิ....

 

 

ช่วงมีเวลาก็ดั๊นไม่อยากจะทำอะไร

ช่วงไม่มีเวลา ก็อยากทำเป็นร้อยแปดอย่างทั้งๆที่ทำไม่ได้

 

 

เฮ้อออ

แรงบันดาลใจ ก็บันดาลแต่ใจไปก่อนแล้วกันนะ กายยังขี้เกียจอยู่อ่ะจ้ะ

วันนี้รู้สึกผิดหวัง

 

 

 

 

ทั้งผิดหวังในตัวเอง

และทั้งกลัวเพื่อนจะผิดหวังในตัวเรา

 

 

 

 

อยากได้เวลาให้ตัวเองนิ๊ด

ต่อไป จะไม่เป็นอย่างนี้อีกนะ

 

สัญญา