| MooWaN 的个人资料++MooWaN~日志列表网络 |  工具  帮助 |
|
11月18日 เรื่องราว ชาวดอกไม้เจ้าหน้าวัว
หยิ่ง เชิด อวดดี
หากความสวยที่มี ไม่ได้ครึ่งของกุหลาบขาว
เจ้าหน้าวัว
หลงระเริงอะไรในตนเองหรือ?
เดซี่น้อยแสนบอบบาง กิ่งก้านอ่อนโยน
มิเคยได้เชิดหน้า อวดเก่งเบ่งใส่ใคร
สองความต่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ใครควรเป็นที่หนึ่ง...ในใจคนทั่วไปที่บังเอิญผ่านมาเห็น
เดซี่ที่อวดกลีบอย่างเจียมตน น่ารักสดใสสมตัวเอง
หรือ เจ้า ที่มุ่งมั่นจะเอาชนะคะคาน แก่งแย่ง ขโมยซีนดอกอื่นที่รายล้อมร่ำไป
ดอกไม้สองดอกนี้ เป็นเพื่อนกันหรือเปล่า?
ถ้าเป็นเพื่อนกัน
ทำไม ต้องพยายามเด่นกว่าเพื่อนด้วยละ
เดซี่น้อยไม่เคยถามคำถามนี้กับเพื่อน
อย่างน้อย ก็ไม่เคยนึกสงสัย ในมิตรภาพที่ตัวเองมี
หากคนภายนอกที่ผ่านมาพบเห็น เพียงชั่วแวบเดียว กลับได้ตั้งคำถามเหล่านั้นมาเสียแล้ว
เจ้าหน้าวัวอิจฉาอะไรเพื่อน?
หน้าวัวยังไม่รู้ตัว กับคำพูดที่คนอื่นว่า เสียดสี ลับหลัง
เดซี่ก็เป็นเหมือนเดิม ทุกอย่างปกตื
แต่เดซี่ไม่เคยรู้หรอกว่า
สังคม เปลี่ยนให้เธอ กลายเป็นดอกไม้ขี้อาย ไร้ความมั่นใจไปทันที
แต่แล้ววันหนึ่ง
สังคมรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป
ผู้คนมากมาย พากันชื่นชม และหาดอกไม้ไปประดับเรือนอาศัยตามใจคนอยู่
เหมือนเช่นเคย ที่เจ้าหน้าวัว ทำตัวตามแต่นิสัยที่ตนเองเป็น
อวดเก่ง ชูคอ เผยอหน้าด้วยความงามที่ตนเองคิดว่ามีเหลือล้น
คราวนี้ผลที่ออกมา มันต่างกัน
ผิดกับหน้าวัว
โดยไม่ต้องทำอะไรเลย เดซี่น้อย ได้ใจไปเต็มๆ จากความใสซื่อของหล่อนเอง
คนมากมาย โปรดปรานเดซี่ ในขณะที่เพื่อนรัก ที่แม้อวดชูก้านใบอยู่ข้างๆ
ก็ไม่มีสายตามามองจับจ้องที่เธอเลย
หน้าวัวผิดหวังรุนแรง
ไม่เคยคิดแม้สักนิด ว่าบุคลิกที่เธอเป็น จะทำให้คนไม่สนใจ
บางคนยังก่นด่าต่อหน้า ขณะในอ้อมแขนหอบเดซี่เต็มมือ สายตาเหลือบแลมามองท่าทางที่เธอทำอยู่เป็นนิตย์
ความโกรธพลุ่งพล่าน
ด้วยความอับอายและตื้นเขินเกินไป ในใจหล่อนคิดอยู่อย่างเดียว
ทั้งหมดเป็นความผิดเดซี่คนเดียวเท่านั้น
เดซี่คนดี
ไม่เคยจะทำอะไรสักอย่าง มีแต่ปฏิบัติตนเป็นเพื่อนที่ดีไม่ขาดตกบกพร่อง
ไม่เคยแย่งซีน ไม่เคยเก่งกล้า ดีแต่เจียมเนื้อตัวอยู่ข้างๆเท่านั้น
แต่ก็ต้องมาตกอกตกใจเป็นที่สุด เมื่อเพื่อนรักหันมากล่าวหาสายตาเคียดแค้น
แก้ตัวพัลวัน มันก็ไม่สามารถพูดออกมาได้
เดซี่ผู้แสนขี้อาย จะไปเถียงทันเพื่อนรักที่กล้าหาญมาตลอดอย่างไร
ยิ่งทะเลาะเสียงดัง ดอกไม้อื่นก็ยิ่งหันมอง เสียงซุบซิบดังพอได้ยินทั่ว
โธ่เอ๋ย เอาอีกแล้ว เจ้านี่พาลเดซี่เข้าจนได้ ฉันว่าแล้วเห็นไหมล่ะ
อวดเข้าไป สุดท้ายอวดใครไม่ได้ ก็ต้องมาลงที่เพื่อนรักตัวเอง
เพื่อจะปิด จะกลับเสียงเหล่านั้นให้มิด
หล่อนเลยตวาดเสียงดัง ด้วยทิฎฐิแรงกล้าและความอับอายผลักดัน
เธอกับฉัน ขาดกันวันนี้เป็นต้นไป
เดซี่ปากคอสั่น จะทำอะไรได้ เธอรู้จักเพื่อนดี ลองได้ตัดสินใจอะไรแล้ว ไม่เคยจะเปลี่ยนใจ สักครั้ง
อยากจะตะโกนขอโทษ...แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขอโทษเรื่องอะไร
เธอไม่ได้ผิดสักอย่าง แม้อยากลากเพื่อนกลับมา เปลี่ยนตัวเองให้แย่ลงกว่าเพื่อนรัก มันก็ทำไม่ได้อยู่ดี
เธอทำลายจิตวิญญาณความเป็นเดซี่ไม่ได้
ขณะว้าวุ่น สับสน กลับมีดอกไม้มากมาย มาแสดงความยินดีกับเดซี่
ให้เหตุผลว่า ดีแล้วสลัดจอมขโมยซีนออกไปจากชีวิตได้
เดซี่ยิ้มไม่ออก ปากเผยอเรียกชื่อเพื่อนเบาๆไปทีหนึ่ง แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
คนอื่นๆ อาจจะจบเรื่องแค่นี้
แต่....
เคยมีใครสนนางร้ายบ้างไหม??
อะไรทำให้เธอร้าย
พิจารณาดูสักหน่อย
ขณะหันหลัง แววตาของเจ้าหน้าวัวปวดร้าวเท่าไร
เธอหัวใจลิงโลดแค่ไหน เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตนเองจากเพื่อนรัก
หน้าวัวหันขวับ หวังเต็มที่ว่า เดซี่จะให้อภัย เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาที่ปัญหาทุกเรื่อง เดซี่คลี่คลายได้เสมอ
แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น เดซี่ไม่ได้รั้งเธอไว้อย่างที่คิด เดซี่ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
แม้แทบจะซ่อนความผิดหวังและน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่ทิฏฐิมานะ ก็ทำให้เธอทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง
แล้วเดินจากมา อย่างไม่หวนกลับไป ให้ดอกไม้อื่นหัวเราะเยาะอีก
เธอทบทวนตัวเอง หยิ่งไปหรือ เธอขโมยซีนเพื่อนเหรอ เห็นแก่ตัวมากไปจริงใช่ไหม
ที่ผ่านมาเธอเป็นอย่างไร
ไม่เลย เธอไม่เคยคิดร้ายต่อเพื่อนรักแม้สักครั้งเดียว
เจ้าหน้าวัวคิดหาเหตุผล ที่ทำให้ตัวเองทำร้ายเพื่อนทางอ้อม
ที่สุดแล้วก็ได้คำตอบ
เพราะว่า
เธอรู้ตัวว่า เดซี่สวยกว่า น่ารักกว่า
เธอใช้ความเข้มแข็งเข้าบดบัง
และใช้ความทรนง เคลือบความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใน
เอาชนะ เพื่อลบปมด้อยในจิตใจตัวเอง
ทำเพื่อนให้ต่ำกว่า เพื่อตอกย้ำว่าตนเองยังมีดี
เธอเริ่มรู้ตัวว่าทำผิด
แต่ความผิดที่ได้ทำ
มันร้ายแรง จนถึงกับต้องถูกเสียดสี และตราหน้าจากสังคม ที่ประกาศตัวเองว่า
จะไม่มีวันให้อภัยเธออีก...เลยหรือ?? |
|
|
