ประกาศ

 

โสดสนิทสโมสร (Still Single Society) ประกาศรับสมาชิกใหม่

ไม่จำกัด เพศ วัยวุฒิ คุณวุฒิ หรือฐานันดรศักดิ์

 

เพียงคุณสมบัติ ไร้พันธะ ไม่คิดจะมีพันธะ หรืออยากมีพันธะแต่หาไม่ได้สักที

 

สนใจ ติดต่อเรา

 

ด่วน! ยิ่งสมัครก่อน ยิ่งมีโอกาสได้รับสิทธิพิเศษก่อนใคร

อาทิเช่น ** ดินเนอร์ใต้แสงเทียนในฝันสุดหรู พร้อมเต้นรำท่ามกลางแสงจันทร์

 

..ยังมีอีกมากมาย..

 

อนึ่ง สมาชิกระดับอาวุโสมีสิทธิได้เลือกก่อน

 

ประกาศซ้ำอีกครั้ง...

เวนจริง มะกี้ที่เขียนมันหายหมดเลย พิมใหม่เนี่ย เหนื่อยไม่ใช่เล่นนะ

เอาล่ะ เริ่มใหม่!!

ปิดเทอม ทริปชิมลางนี้ เราได้ไปชะอำกัน
โฮะๆ ก็ในเมื่อเพื่อนมีคอนโดหรูหรา ชายหาดส่วนตัวงดงาม ที่พักฟรีเช่นนี้ ผองอย่างเราๆ จะพลาดได้ไงจริงป่ะ

 

พวกเราห้าคน นัดกันที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ victory monument
แต่เดี๋ยวก่อน ความชุลมุนเริ่มตั้งแต่ก่อนไป

 

คือเมื่อเย็นวันที่สอง ยังคุยกันอยู่เลยว่าจะเลื่อนหรือเปล่า เลื่อนแล้วคนไปได้มากขึ้นไหม
แล้วช้างสารล่ะ?? จะทำยังไงกับมัน
แต่เมื่อช้างสารกลายเป็นแค่หย่อมความกดอากาศต่ำ แถมเลื่อน คนก้อยังไปเท่าเดิม เลยใช้แผนเดิม

 

แต่..ยังไม่จบ
กว่าจะรู้ว่าจะไปยังไง ก้อ ดึก ๆวันที่สองแล้ว
เช้าวันที่สามหมูหวานยังจัดของอยู่เลยค่ะ

 

พอไปถึง เราถึงเป๊ะนา สิบโมงเป๊ะๆๆ เจอแหวนรออยู่หน้าเซเว่น
อ๊าา แปลกใจ แหวนเคยมาเร็วที่ไหน แล้วคนอื่นอ่ะ ยังไม่มีใครมา
เป็นไปได้อย่างไรหว่า ก็ปกติ เต้ ไม่ค่อยสาย วุฒิก็เหมือนกัน
นี่ละ เป็นสาเหตุให้เย็นวันนั้นฝนตกเรยยย

 

 

แหวนบอกว่า เปล่าไม่ได้มาเช้า แต่กะเวลาผิด

รอไปรอมา สรุปว่ามากันแล้วล่ะ ยืนอยู่หลังเสาเดียวกัน แต่คนละด้าน โคตรฮา
ตอนแรกก็พูดเล่นๆ นะว่ามันมาแล้วหรือเปล่า แต่อยู่ฝั่งโน้น แต่เรามัวขำ ไม่ได้เดินไปดู..
มันดันเป็นจริงๆ ด้วยแฮะ

 

 

ค่ารถร้อยหกสิบ รถตู้ไปลงสี่แยกชะอำพอดี ขอไปนั่งแยกอ่ะ เรา เก่ง แหวนนั่งด้วยกัน
แต่ว่าเต้กะวุฒิไปนั่งสองคนข้างหน้า

เอาเหอะ แต่ก้อคุยกันมาตลอดทางอ่ะ มีคุยๆ จนไอ้สองตัวข้างหน้า แอบหันมามองด้วย สงสัยเสียงดังไปหน่อย แหะๆ

 

 

คุยๆ ไป แหวนก้องัดแผนที่ที่พ่อเขียนขึ้นมาให้ หมูหวานก้อได้โชว์ความฉลาดไปนิดหนึ่ง
เมื่อบอกว่ารู้จักสะพานนี้ มาจากกรุงเทพเส้นนี้ๆ
อีเก่งไม่เชื่อเลย ฮะๆ ก็ปกติหมูหวานเป๋อเรื่องทิศทาง ถนนต่างๆแค่ไหน ออกจะเห็นๆ กันอยู่
แต่คราวนี้เค้ารู้จริงน๊า มันไปบ่อยอ่ะ ชะอำ

 

 

 

พอลงรถ มอไซค์ก็มาล้อมปุ๊บ จริงๆ ถ้าจะเปรียบ มันแทบจะมาอุ้มเราลงจากรถด้วยซ้ำ
ไม่ค่อยชอบอ่ะ ยืนล้อมแบบ จะต้อนให้ไปกับมันให้ได้

 

แล้วเราเป็นยังงี้อ่ะ ถ้าเห็นว่าอยากให้เราทำอะไรมากๆ เราจะไม่ทำ

 

แถมพวกนี้ยังมาฟังพวกเราคุยกันอีก คือ จะคุยกะเพื่อนเฟ้ย พวกแกไม่เกี่ยว

 

ตอนแรกว่าจะกินอะไรเข้าไปก่อน แต่ก้อลังเลว่าของเยอะ เอาของไปเก็บก่อนจะดีหรือเปล่า
แล้วพอเค้าบอกว่ารู้จักคอนโดของแหวน พวกเราก้อเลยลังเลกันใหญ่ ในที่สุดก้อตัดสินใจไป

 

 

สุดท้าย ก้อนะ โดนฟันค่ารถไปตามระเบียบ
แพงซ้า เห็นเป็นเด็กด้วยมั้ง หลอกง่ายดี หึหึ
บอกใครที่ไหนอายเค้านะเนี่ย นิสิตแพทย์จ๋า

 

สรุป ถึงห้องแล้ว วันนั้นก้อ ออกไปกินข้าวแถวสะพานปลา ได้เพื่อนใหม่ด้วย ชื่อ "หางดาบ"
หมาทะเลเจ้าถิ่น ที่ฟังภาษาคนรู้เรื่อง เดินไปส่งถึงสะพานปลา ตอนบอกให้ไปส่ง แถมตอบรับทำเสียง "หาา"
(ที่จริง มันหาวน่ะ)

 

แต่มันน่ารักดีอ่ะ จำพวกเราได้ มาเล่นด้วยทุกวันเลย

 

ขากลับ มานอนเล่นที่ห้องแป๊บนึง ฝนตก (เพราะแหวนมันมาก่อนเวลาไง) แย่เลย ตอนนั้นว่าแย่แล้ว
ไม่ได้กินอะไรแล้วเนี่ย สงสัยต้องมาม่าแหงม พิซซ่าอะไรก้อไม่มี นอกเขตหมดไม่มาส่ง

 

สุดท้าย เก่งกะวุฒิก้ออาสาออกไปหาอะไรมาให้กิน ส่วนเต้อยู่เป็นองครักษ์จั่นเจาให้สาวๆ
อาหารที่คิดว่ามันจะสั่ง ตอนแรกก็ว่าจะเป็นแนว มาม่า หรือตามสั่งกันตาย

ขากลับ ของที่ได้มาคือ.........

..เก๋านึ่งซีอิ๊ว...ยำหมึกไข่เค็ม...ผัดผัดรวมมิตร...ไข่เจียว...ปูผัดผงกะหรี่

 

 

โอ้ว หรูหราหมาเห่าซ้า แถมร้านเค้าให้ข้าวต้มฟรีๆมาอีกถุงเบ้อเร่อ หลายถุงด้วย เอาไว้เป็นอาหารเช้า
คนบ้านนอกเค้าน่ารักอย่างนี้แหละ

 

พอพวกมันเข้ามากัน นังแจ๋วหมูหวานก้อเริ่มเอาของใส่จาน
เก่งมาช่วย มันก้อบอกว่า อะไรที่อยู่ในโฟมเนี่ย ก้อไม่ต้องใส่จานหรอก
จะได้ไม่เปลืองแรงงานล้างจาน
อื้มม อย่าง ปลา ไข่เจียว ... ว่าแล้วเก่งก็ยกไป

 

เราก้อใส่ของเสร็จ เอ๊ะแก นี่อะไรอ่ะทำไมมีหกถุง สั่งมาห้าอย่างนิ
วุฒิก็นับ เออ มีเก๋านึ่งซีอิ๊ว ปูผัดผงกะหรี่ ไข่เจียว ยำปลาหมึกไข่เค็ม ผัดผัก เออ มันเกินจริงๆ ด้วย
เพื่อนๆก้อแบบ ไหนๆๆ เออ อะไรวะนี่
เป็นเหมือนแกงจืด น้ำสีน้ำตาลๆ หน่อย มีเห็ดหอม หมู แล้วก้อผักๆ เครื่องเทศ

 

เราก้อมองๆ เอ๊ มันเหมือนอาหารจีนนะเว่ย
ไอ้เก่งก้อชิม(มันถนัดอ่ะนะ)...อืม ไม่รุอ่ะ ไรไม่รุ แกงสักอย่างมั้ง
ป้าเค้าคงแถมมาให้ ขนาดข้าวต้มเค้ายังแถมมาเลย
วุฒิก้อแบบ เออ เหรอ โทรกลับไปที่ร้านดีป่ะ แบบว่าของคนอื่นติดมาอ่ะเปล่า

เพื่อนๆก้อมองหน้ากัน

 

และพูดออกมาพร้อมกัน

 

 

 

เฮ้ยย ไม่ต้องหรอก มาแล้วแล้วไป ถือว่าเค้าแถมละกัน แกงของฟรีๆ (เห็นแก่กินจริงๆ)

 

และแล้วเราก้อลงมือกิน
หมูหวานกินไปได้ครึ่งจานละ มือเพิ่งแตะเก๋า เราก้อเพิ่งสังเกตว่าไม่ใช่ทอด
เป็นนึ่ง ก็ทำทีเป็นเตือนๆ ปลาเก๋า เพื่อนๆ ระวังก้างนะ (พูดไปงั้น ตอนนั้นกะลังจะติดคอ)
แล้วหมูหวานก้อฉุกใจคิด คือ ตอนที่กินอ่ะ มันรู้สึก จื๊ด จืด

ก็เลยถามขึ้นมาว่า นี่มันปลาเก๋าไรอ่ะเพื่อนๆ
วุฒิตอบทันทีว่า เก๋านึ่งซีอิ๊วอ่ะ หมูหวาน

 

 

เอ๊ะ .. แล้วซีอิ๊วไปไหนอ่ะแก??

 

 

เก่งก้อทำหน้าแบบ อีหมูมันเซ่อจริงๆ
นี่ไงซีอิ๊ว ถ้าแกจะกินแกก็เอามาจิ้ม (แต่มือมันชี้ถ้วยน้ำปลา)

ตอนนั้นไอ้แหวนเริ่มทำหน้าเหวอล่ะ ชักแหม่งๆ

และแล้ว เก่งมันก้อชะงัก

 

 

เย้ยยยยย นี่มันน้ำปลานี่หว่า

 

 

 

เฮ้ยยยย ไอ้แกงของฟรีเนี่ยแหละ ซีอิ๊ว

 

โห หัวเราะกันน้ำตาแทบเล็ด

กินกันมาครึ่งจานละ ยังไม่รุ ตอนนับว่าของมีห้าอย่างหกอย่าง ก็พูดว่าเก๋านึ่งซีอิ๊ว
โอ๊ยยย รู้ถึงไหน อายถึงนั่น...นิสิตแพทย์จริงๆหรือนี่

 

เอาละ อิ่มหนำกันเสร็จ นังแจ๋วหมูก็ล้างจาน
ขณะกำลังล้างๆ สี่ตัวที่เหลือก็ไปเช็ดโต๊ะ
ก้อล้างจานเพลินๆ ไปอ่ะนะ เอ๊ะ ทำไมมันเช็ดโต๊ะนานจัง มีการเอาน้ำไปสาดไปอะไรด้วย
เอียงโต๊ะด้วย อื้มมม สงสัยเช็ดอย่างดี ไอ้เราก้อคิดไปเรื่อย

สักพัก ได้ยินเสียงโวยวาย หมูๆๆๆ มาช่วยหน่อยๆๆ
เราก้อหันไป โอ้ ยกโต๊ะ เอียงจะล้ม แถมน้ำท่วมเต็มระเบียง มีการยกกระจกของโต๊ะขึ้นเพื่อเช็ดข้างในด้วย
อะไรจะเช็ดสะอาดขนาดนั้น

หลังสอบถามดูแล้วผลปรากฏว่า อีเก่งขี้เกียจเช็ดโต๊ะ มันเลยเสนอให้เอียงและเทน้ำราด
ลืมไปว่าโต๊ะมันมีกระจกกั้น แล้วข้างใต้กระจกก้อไม่เรียบ น้ำก้อไปขังข้างใน ไม่ออกมา
ต้องเอากระจกออก เทน้ำ เช็ดโต๊ะใหม่หมด

ดีนะ ตอนเช้า โต๊ะไม้มันไม่บวมน้ำอ่ะ (ตอนเช้ายังมีน้ำขังๆ เหลือใต้โต๊ะอยู่เลยอ่ะ)

กลางคืน เล่นเกมส์เต้นกัน
โห ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่าเต้เค้าโปรขนาดนี้ เป็น โปร'เต้ (ไม่ใช่โปเต้ ขนม หรือ โปเตโต้น้า)

ลีลาช้อตเด็ดมากกกก ใครจะรู้
ตอนแรกก็เห็นเต้นเก่งๆ พอหลังๆ เลือกเพลงยากแค่ไหน โปรเค้าก้อเคลียร์ได้หมด
หลังๆไปอีก เริ่มมีท่าประกอบ เช่น ท่าหมุนตัว ท่าตบแมงสาบ

โอ้ เค้าโปรจริงๆอ่ะ ตีนโต โปรเต้ มี โปรตีน

ฉายาใหม่ของเต้เลยมีเยอะแยะด้วยประการละฉะนี้

 

อ้อ มีอีกอัน..พระผู้ช่วยให้รอด
ถ้าเพลงยากแบบเต้นคนเดียว เฟลแหง
ใช้จอยยังยากส์ส์ส์
ไม่เป็นไรถ้ามีเต้ พระผู้ช่วยให้รอดคนนี้ เล่นจอย (มือเดียว) เคลียร์ตลอดคับ

เค้าโปรจริงๆอ่ะ เห็นป่าวว

 

 

ห้องแหวนมีรูเล็ตต์ด้วย เป็นโต๊ะครบเครื่องการพนันจริงๆ เปิดออกมา เป็นผ้าสักหลาด ไว้เล่นไพ่
เปิดออกมาอีก เป็นหมากรุก
เปิดออกมาอีก เป็นรูเล็ตต์อ่ะ ไฮโซไหมล่ะ หมุนกันสนุกไปเลย
ชอบอ่ะ แต่กลิ่นโต๊ะแรงไปหน่อย ฮะๆ

 

 

ตอนเช้าไปเล่นน้ำทะเลกัน ฟ้ามัวๆ นิดหน่อยแต่เราก้อสนุกได้
โอ๊ย หมูหวานเจอแผลไปนับไม่ถ้วน ขณะนี้ ที่เท้าเรายังแปะพลาสเตอร์อยู่ สี่อัน
ข้างละสองอัน

แบบ วันที่สองเป๋ไปเลยอ่ะ เจ็บเท้าชะมัด
พอเมฆชักไม่สดใส เราก้อเปลี่ยนไปว่ายในสระกัน
คราวหน้า ต้องเอาลูกบอลยางไปเล่นกันด้วย อย่าลืม!!

 

ขึ้นจากน้ำ ว่าจะไปหาอะไรกิน อาบน้ำแต่งตัวกันใหม่ เดินไปตามทางไปสะพานปลาอ่ะแหละ
เดินไปเรื่อยๆ ถึงชายหาดชะอำเลย กินข้าวเสร็จ ซื้อของแห้งแล้วเดินกลับ
รวมเวลาทั้งหมด สามชม. (เดินไป หนึ่งชม. เดินกลับ หนึ่งชม.)

เหนื่อยนะ แต่ก้อเดินคุยกันมาเรื่อยๆ อ่ะ ซื้อของกิน เพียบบบบบ

แต่คราวหน้า ขับรถมาเหอะนะ ขอร้อง +/\+

 

กลับมา ด้วยความเหนื่อย ตอนบ่าย เลยหลับบบซ้าา
ที่เหลือที่ไม่นอน ก้อเล่นเกมส์กันน่ะแหละ

 

ตอนเย็น กินไฮโซอีกแล้ว กุ้งเผา กรรเชียงปูนึ่ง แกงของฟรีที่เหลือ (มันบอกว่าเก็บไว้กินกับข้าวต้มได้)
ผัดผักที่เหลือ ยำวุ้นเส้นทะเล ไข่เจียว ไรอีกวะ จำไม่ได้ โฮะๆๆ กินกันเข้าปายย

เราค่อนข้างชอบบรรยากาศตอนกินข้าวมากๆ กินที่ระเบียง ฟังเสียงคลื่น แล้วก้อคุยกัน
ไร้สาระอ่ะ แต่แบบ มันมีความสุข ทริปนี้มันไม่ค่อยได้ทำอะไรหวือหวา
แต่มันได้คุยกันเยอะอะ
ชอบนะ จริงๆ

 

 

ตอนกลางคืนก้อลงไปถ่ายรูปริมทะเล ทำท่าบ้าๆ เยอะแยะมากมาย ผลัดกันถ่าย
คือหาดเป็นของเราพวกหมดเลยอ่ะ เพราะว่าช่วงนี้ไม่มีใครไปพักเลย เห็นมีอยู่อีกครอบครัวหนึ่งเพิ่งมาถึง
แต่เค้าก้อไม่ได้ลงมาตอนนั้น ทะเลเลยเป็นของเราหมด

 

ไอ้เราก้อตอนแรกว่าเจ็บเท้า จะไม่โดนน้ำทะเลอีก
โห เพราะไอ้ถ่ายรูปนี่แหละ หนีไม่ทันเลยสุดท้ายก้อ เออ ช่างแม่ง โดนๆไปเหอะ

 

 

เออ ทีวีอ่ะ ที่ติดใจกันที่สุด คือเคเบิลท้องถิ่น ที่มี จี้เส้นคอนเสิร์ต
คือมันเป็นโชว์ตลก แบบ ที่แสดงที่เมอร์รี่คิงอ่ะ ตลกชั้นต่ำหน่อย ไม่เซ็นเซอร์
เป็นโชว์นานแล้วแหละ หลายสิบปี ตังแต่หนู คลองเตยยังดังๆ
เป็ด เชิญยิ้มยังเล่นแบบไม่ฮา (ตอนนี้เค้าเป็นนายกสมาคมตลกฯแล้วนะ)

มุกมันแบบ ไม่ขำอ่ะ นั่งๆ ฟัง มีผ่านนานๆ มุกหนึ่ง
แต่พวกเราก้อตั้งใจดู ไม่รู้ทำไมว่ะ

มันเกือบๆจะขำ ยังงี้มั้ง ชอบเล่นกันอยู่แล้วนิ มุกแป้กอ่ะ

 

 

 

ตอนกลางคืน มาเล่นปาหี่กัน เป็นปาหี่แบบ
เกมส์กุ๊งกิ๊ง ให้ทายว่ามีกระดิ่งกี่ลูกอ่ะ
ทำไม่ทำ
around the world เกมส์นี้เก็ตคนสุดท้ายเลย โดนเพื่อนๆ ร่วมกันหลอกซ้าา
เห้อ
เมื่อไรจะเลิกโดนแกล้งวะ

 

และแล้วตอนเช้าก้อตื่นสายเชียยย เรานอนเร็วอ่ะ เกือบตีสามก้อนอนละ
ไอแหวน เก่ง นอนตั้งตีสี่ เลยตื่นเอาเสร็จทุกคนก้อ เกือบเก้าโมงกว่า
กินอาหารแล้วก้อเก็บของละ
ลงไปถ่ายรูปอีกหน่อย
แล้วก้อกลับ ซึ่งขากลับรถติดมากกกกกกกก ตอนเข้ากรุงเทพแล้วอะนะ

 

 

 

สรุป ทริปนี้ ประทับใจ
อยากไปอีกกก สัญญานะเพื่อนๆ
เราจะกลับไปหาหางดาบด้วยกัน

 

 

 

 

แต่คราวหน้าที่ลืมไม่ได้คือ
ช้อนส้อมพลาสติก (มีส้อมที่โน้น ห้าอันเอง ถ้าไปเพิ่มกว่านี้ก้อต้องมีคนกินใช้ช้อนข้างเดียวอ่ะ)
ลูกบอลยาง
กีตาร์
เกมส์เต้น มันเวิร์กมากๆๆ
รถ
เพื่อนที่ขับรถเป็น
ไม้แบต (มันเล่นได้จริงๆน้าา)
อ้อ แล้วก็ที่สำคัญที่สุดขาดไม่ได้
นายสมาธิ..คนเล่นกีตาร์ โฮ่ๆๆๆ

 

มาใส่รูปวันหลังละกัน ง่วงและ

ผ่านพ้น กับชีวิตนิสิตแพทย์ครึ่งเทอม

สอบครั้งสุดท้าย เราไม่เครียดเลยล่ะ ไม่รู้เป็นเพราะว่าปลง หรือว่าปรับตัวได้จากการสอบครั้งแรกไปแล้ว

 

แต่คาดว่าน่าจะเป็นเหตุผลแรกมากกว่า

 

ฟิสิกส์ เหียกกกมากกก เป็นข้อสอบที่ให้กระดาษและเวลามาเปลืองทรัพยากรโดยใช่เหตุ

เราทำเสร็จเร็วมาก เพราะหลังจาก สกิมรีดดิ้ง หนึ่งรอบถ้วน พบว่า ในจำนวนข้อสอบยี่สิบข้อ

ทำได้ประมาณหนึ่งข้อถ้วน

 

เหอะๆ หน้าสุดท้ายอย่าให้บอก

ไม่ได้เขียนอะไรไปเลยนอกจากชื่อกับรหัสนิสิต!!!

 

แต่ก้อดี ทำออกมาแล้วหัวเราะได้ดังมาก ไม่รู้สึกแย่เท่าไรนะ ยกเว้นสติแตกไปช่วงหนึ่ง

ไปกวาดขนมที่ท็อปกลับบ้านซะถุงเบ้อเร่อ

เห้อ ยัยขอบชีส

 

เอาเป็นว่า โบกมือลาฟิสิกส์ไปจากชีวิตเรียบร้อยแล้ว

แม้จะเป็นการลาจากที่ไม่ค่อยสวยหรูเท่าไรนัก

 

 

...แต่ก้อ...ดีกว่าอยู่ไปอย่างนี้ ไม่ใช่เหรอ